Sprookje voor compassie

De dame met het zwaard reed behoedzaam door de bossen. De lucht was knisperend van de kou. De bodem met een witte laag bedekt. De maan scheen flauw door de lege takken van de bomen. De dame rilde en trok haar mantel strakker om zich heen. Ze checkte even haar zwaard. Deze zat veilig in de schede, maar binnen handbereik, mocht dat nodig zijn.

Ze genoot van het rijden door de nacht. Het was zo lekker stil en ze kon onopvallend haar weg vervolgen. Ze moest immers veilig bij het hof van de koning aan zien te komen. Ze had haar zwaard om zich te beschermen, maar nam toch het zekere voor het onzekere. Bij sommigen wekte haar zwaard extra agressie op, omdat een vrouw met een zwaard nou eenmaal wat onorthodox was. Vroeger was het heel normaal dat vrouwen zwaarden hadden, maar heden ten dagen was het de taak van de man geworden. En daarmee was het zwaard wat eenzijdig geworden. Het was slechts nog aan een kant bruikbaar.
Maar de dame met het zwaard had nog een dubbelzijdig zwaard. En dat was heel bijzonder. Het was haar speciaal gegeven om het Manifest van compassie veilig bij het hof te krijgen. ’s Nachts reed ze zoveel mogelijk door en overdag zocht ze dan een hooischuur op die leegstond wanneer iedereen op het land aan het werk was.

Deze nacht werd ze echter overvallen door vermoeidheid en kou en besloot ze een vuurtje te maken en wat te rusten nog voordat ze een dorp had bereikt. Het viel niet mee om genoeg droog hout te vinden, maar op een gegeven moment had ze het toch voor elkaar en kon ze rusten bij het vuur. Maar blijkbaar was ze wat vermoeider dan ze dacht, want ze viel in slaap. Niet lang erna werd ze wakker, niet omdat ze weer geheel verkwikt was, maar omdat ze voelde dat ze niet meer alleen was. Ze opende haar ogen en inderdaad er stond een groep woeste mannen om haar heen. Het waren wilde struikrovers, ooit verbannen uit het koninkrijk. Ze hadden het manifest van Compassie in hun hand. Ze hadden het uit haar mantel weten te ontfrutselen.
“Geef terug,” riep de dame verschrikt, “dit is eigendom van de koning. Geef onmiddellijk terug.” En ze pakte haar zwaard en wilde uithalen. De mannen lachten haar uit. “Ha, ha, ha, een vrouw met een zwaard en compassie”, riep de grootste van het stel. “In het manifest staat dat jij geen actie zult ondernemen, waardoor wij lijden. Dus ik zou maar snel je zwaard wegdoen. Je zou ons toch niets willen aandoen? En bovendien hebben wij niets met dit manifest, dus wij zitten er helemaal niet mee om jou wat te willen aandoen. Wij zijn wel benieuwd hoeveel de koning voor dit manifest wil betalen”. De vrouw met het zwaard vergat op dat moment de dubbele kracht van het zwaard en ontstak in woede. Maar ze wilde niet boos zijn en probeerde zich in te houden. De mannen hadden misschien wel gelijk. Ze mocht hen geen pijn doen. De rovers maakten van haar ogenblik van twijfel gebruik om de benen te nemen, met het manifest én haar paard!
Verloren stond de vrouw daar in het donkere bos. Ze had haar taak verzaakt. Ze kon nu niet meer terug naar het hof. Ze was de dubbele kracht van het zwaard vergeten. En de rovers hadden misbruik gemaakt van haar compassie, vond ze. Ze had gefaald en ze schaamde zich diep.

Doelloos zwierf ze vervolgens door de bossen. Haar lust voor het leven was ernstig aangetast en ze verwilderde met de dag. Gaandeweg werd ze steeds meer mensenschuw. En zo gingen er maanden voorbij. Soms moest ze wel naar een dorp, wanneer ze in de bossen te weinig eten kon vinden. Ze vroeg dan om medelijden en kreeg soms een paar korsten brood toegeworpen. Ze was nog maar een schim van de eens zo krachtige vrouw. En iedere keer dat ze in het dorp was, leek het wel alsof de mensen steeds grimmiger werden en meer langs elkaar heen leefden. Het kostte haar meer en meer moeite om de dorpen binnen te gaan. De harde woorden en holle blikken van de dorpsbewoners raakte haar als ferme zweepslagen. Verdrietig keerde ze zich dan om.

Maar op een bitterkoude winternacht, hield ze het niet meer uit van de kou en de honger en werd ze toch weer naar een dorp gedreven. Ze liep naar de grootste herberg en glipte de stal binnen. Daar vond ze een hoekje met wat hooi waar ze zich achter kon verbergen en ze maakte van een deel van het hooi een bedje.

Heel vroeg in de ochtend ging de staldeur open en de dame schrok wakker. Er kwam een heel klein meisje de stal binnen. De dame hield haar adem in. Het meisje liep naar een van de paarden, gaf het dier te eten, aaide het zachtjes over zijn neus en sloeg vervolgens haar armpjes om zijn hals. Ze begroef haar gezicht in de manen en begon tegen het dier te praten: “Als ik later groot ben, dan wil ik ook een paard zoals jij. Je bent mooi en sterk en je kunt me dragen. En samen kunnen we dan de wijde wereld in. Dan word ik boodschapper, maar alleen van goed nieuws. Zodat mensen altijd blij worden als ik verschijn en lief voor me zullen zijn. Ik zal met open armen worden ontvangen en ze zullen me zien, daar hoog op het paard gezeten. En ik zal stralen en lof oogsten.”

Het hart van de dame kromp ineen. Het was alsof ze zichzelf terugzag als klein meisje. Ooit had ze dezelfde woorden uitgesproken. En ze was een waardige boodschapper geworden, zelfs voor de koning. Ze had aanzien gehad en ze was bewonderd. Men had gesproken over haar rechtschapenheid. Met het zwaard dat de koning haar had toevertrouwd was ze altijd in staat geweest de waarheid te spreken, zo leek het. Toch was het ergens mis gegaan. Nu zag ze waarom. Terwijl ze zich dat realiseerde werd ze bevangen door een golf van compassie voor het kleine meisje en had ze een diepe behoefte het meisje te troosten en te knuffelen. Voorzichtig stond ze op uit het hooi, streek haar jurk glad en liep behoedzaam op het kleine meisje af. Deze schrok zich gek en bleef aan de grond genageld staan. “Lief meisje”, sprak de dame. “Wat mooi dat je mensen blij wilt maken. Ik kan zien dat je heel liefdevol bent. Maar ik zie ook pijn in je ogen. Kom, laat me je troosten. Want alleen met een heel hart kun je mensen echt blij maken. Alleen met een heel hart zul je weten dat liefde onvoorwaardelijk is. Je hebt geen paard en aanzien nodig om van je te laten houden, in tegendeel, liefde laat zich niet afdwingen. Je bent liefde waard zoals je bent, zolang je dat gelooft, zul je liefde kennen.”

Het meisje keek een beetje niet begrijpend, maar iets in de stem van de dame vertelde haar dat deze vrouw de waarheid sprak en te vertrouwen was. En ze liet zich troosten. Totdat de dame stemmen hoorde en zich snel uit de voeten moest maken.

Op straat werd het al drukker. De maag van de dame met het zwaard knorde, maar ze lette er niet op. Ze was zo vervuld van het beeld van het dromende kleine meisje en was helemaal warm geworden van haar eigen gevoel voor compassie. Ze realiseerde zich dat ze geen slachtoffer was van een overval, maar van haar eigen hoogmoed. Ze had misschien een scherp oor voor de waarheid van anderen, maar ze was haar eigen waarheid verloren, haar vriendelijkheid was niet onvoorwaardelijk. Ze had zichzelf belangrijk gevonden en gewaardeerd door de koning. Dat had haar een goed gevoel gegeven. Niet het feit dat mensen gelukkig werden van zoiets groots als compassie. Ze was niet alleen het manifest verloren, maar ook haar compassie zelf.

Terwijl ze die dingen overdacht, kwam ze uit op het dorpsplein. Ze zag dat er een schavot gebouwd werd en bleef even staan. Ze hoorde rinkelende kettingen aankomen en bleef even wachten om te zien wie er veroordeeld zou worden. Toen de veroordeelden de hoek om kwamen, sprong ze bijna een meter in de lucht. Ze herkende deze wildbehaarde mannen direct. Het waren de wilde rovers die haar haar paard en het compassiedocument hadden ontnomen! Even had ze een gevoel van triomf. Ha, ze hadden ze te pakken, de schavuiten! Maar toen voelde ze haar hart ineen krimpen. Ooit waren dit ook kleine jongetjes. Ergens hadden ze een verkeerde afslag genomen. Net als zij en op die afslag waren ze elkaar tegen gekomen. Als zij die afslag niet had genomen, hadden de mannen dan misschien niet ook op hun pad gebleven? Waren ze slechter dan zij? Als deze mannen werden veroordeeld, zou zij dat dan ook niet moeten worden?

En ze begon te bidden: Ik dank het universum genadig te zijn voor deze zielen. Laat hen hun dwaling inzien en troost vinden. Geef ze nog een kans. Als ik niet gedwaald had, hadden zij niet gezondigd. Vergeef mij mijn dwaling en vergeef hen hun zonde. Laat er liefde zijn in ons hart en ons onze verbinding weer voelen.

Haar gebed leek niet te worden verhoord. Het schavot werd opgebouwd, de beul besteeg het podium en de gevangenen werden naar boven geleid. De dame met het zwaard liet haar hoofd hangen en beet op haar lip. Zo zag ze niet dat de beul naar voren liep en zijn mond open deed. Ze schrok van zijn stem toen hij aan de menigte vroeg: “Zijn er nog mensen die een goede reden hebben waarom deze mannen niet gehangen hoefde te worden?” De dame bedacht zich geen seconde. Ze liep naar voren, beklom het podium en haalde haar zwaard tevoorschijn. Ze plantte het in de houten vloer van het schavot en zei: “Ja, ik.”
En ze vertelde het verhaal van een klein meisje. Dat ooit de wereld zag, zoals anderen dat niet zagen. Maar omdat mensen haar daarom altijd uitlachte een weg had gevonden om serieus genomen te worden. Ze was stoer en voornaam geworden. Maar ook trots en neerbuigend en gebonden aan regels in plaats van aan haar hart. Haar compassie had plaatsgemaakt voor een manifest. En ze keek naar de mannen die naar de punten van hun schoenen staarden. “Zijn zij slecht? Of hebben ze slechts een verkild hart, omdat ze niet hadden geweten waar de liefde te vinden?” vroeg ze. En ze vervolgde dat de liefde altijd is en dat je je er alleen maar voor hoeft open te stellen. “Ik weet zeker dat als jullie nu genade schenken aan deze mannen, hun harten voor goed zullen smelten.” Ze vroeg een ieder terug te denken aan de tijd dat zij jong waren. “Steek je vinger op als je zeker weet dat je vanaf die tijd altijd trouw aan jezelf bent gebleven”, eindigde ze.
Het bleef stil op het dorpsplein. Hier en daar werd er een traantje weggepikt. Maar niemand stak zijn vinger op. “Maak de veroordeling van de mannen dan hier nu ongedaan, veroordeel slechts hun daden”, sprak de dame en verwarm het hart van deze drie schavuiten en daarmee ook je eigen hart.” De menigte bleef roerloos. Na enkele ogenblikken begon het spontaan te joelen en te applaudisseren. Precies op hetzelfde moment, alsof het was afgesproken. Zelfs de zon brak door op dat moment.

De schavuiten, die tot dan toe roerloos op het podium hadden gestaan braken nu in tranen uit. Een van hen stak zijn hand in zijn hemd en haalde het Manifest van compassie tevoorschijn, dat hij verlegen en schuldbewust overhandigde aan de dame. “Dank je wel”, antwoordde de dame, “ ik vergeef je en ik accepteer je teken van berouw. Ik hoop dat je mij ook zult vergeven dat ik niet beter op mezelf gepast heb en de liefde en compassie verkwanseld heb waarmee ik jullie heb laten dwalen in plaats van naar liefde te hebben gebracht.” De menigte die even zijn adem had ingehouden, begon als uit een mond te roepen: “Genade, genade, genade!” De dame pakte haar zwaard en zei: Ik veroordeel jullie tot het leven met je eigen geweten en een leven met compassie” en ze kliefde de boeien van de mannen door. De beul knikte. De mannen waren vrij om te gaan. De dame borg de verklaring van compassie weer veilig op en ging op weg naar de koning. Ze vertrouwde erop dat ze ondanks de vertraging met open armen ontvangen zou worden.

 

Dit is de enigszins aangepaste versie van het Sprookje voor compassie dat ik heb voorgelezen op een evenement dat werd georganiseerd door Bregje Paulussen ter gelegenheid van de lancering van de Charter for Compassion dat is opgesteld onder leiding van Karen Armstrong.

 

Merkwaarde, van binnenuit of van buitenaf?

Van de week was ik aanwezig op het Spiegelseminar De toekomst van marketing om verslag te doen (lees hier). Belangrijke kernboodschap was dat om een succesvol merk te zijn de waaromvraag, “Waarom besta ik”, centraal moet staan. Tijdens de presentaties van Jelmer van der Meulen, Peter Heshof, Ron van Gils en Raymond Godding , werden een aantal goede voorbeelden genoemd. Een daarvan was de Self-esteemcampagne van Dove. En daar ging het voor mij mis. Want is dat nou werkelijk een merk dat van binnen naar buiten werkt? Is dit een voorbeeld van een merk dat werkt vanuit authenticiteit? Op die laatste vraag ga ik maar niet eens in, want het blijkt in de praktijk dat voor vele mensen de betekenis van het woord authenticiteit een nogal verschillende lading heeft. Ik schreef er al eens een blog over.

Dove; van binnenuit?

Maar op de eerste vraag wil ik wel ingaan. Is het zelf esteemverhaal van Dove een verhaal van binnen naar buiten? Raymond Godding beweerde van wel en de andere sprekers vielen hem bij. Ik zeg van niet. Voor mij blijft het een marketingsausje. Een mooi sausje en een stap in de goede richting, dat wel… Maar ik kan me vergissen, maar ik geloof niet dat Dove is als merk in het leven is geroepen met als doel vrouwen beter zich beter over zichzelf te laten voelen en de strijd aan te gaan met het doorgeschoten zelfbeeld van vrouwen. Als dat zo was, dan was er wellicht een ander soort product ontstaan. Maar nu is het een verzorgingslijn. Een verzorgingslijn dat als basis heeft dat er meer hydraterende crème in de zeep zat. Inmiddels zijn daar vele potjes bijgekomen.

Nou kan ik me heel goed voorstellen dat er vrouwen zouden zijn bij Dove, of het reclamebureau van Dove die werkelijk vanuit hun tenen achter de boodschap van Dove staan. Dat de boodschap van de self-esteemcampagne dus echt heel oprecht is. Vraag is alleen, klopt het merk Dove als afzender?

Het had voor mij wellicht eerder geklopt als het antwoord van de waaromvraag van Dove “wij laten vrouwen beter in hun vel zitten, letterlijk en figuurlijk “ zou zijn geweest. Maar Unilever inschattende is het waarom van Dove waarschijnlijk eerder iets geweest als marktaandeel vergroten op de cosmeticamarkt, met als doel bedrijfswinst te vergroten. In mijn ogen is een dergelijk waarom nooit van binnenuit, laat staan authentiek.

TNT; wij bestaan omdat we bestaan

B ij een ander voorbeeld dat die middag aan bod kwam, werd wel mijn conclusie getrokken. Het betrof TNT. Op de imagometer van Jelmer van der Meulen, scoort dat merk heel laag. Terwijl in feite het bedrijf veel hoger scoort op de criteria milieu en energie, mens en relatie maatschappij, goed bestuur en producten. TNT werkt volgens het planet, people, profitprincipe en doet veel aan MVO. Waar gaat het mis? Het gaat mis op gedrag en op, alweer, de waaromvraag. Het ontslag van vele postbodes deed het imago weinig goed. De directie verdedigde zich met wij werken volgens het planet, people, profitprincipe en om nog enige winst te behalen moeten wij die mensen ontslaan. Vraag is wat enige is in dit geval en welke mensen daar dan weer beter van worden… Dan de waaromvraag. Waartoe is TNT op aarde? Het antwoord daarop is in feite, omdat ik besta. Om werkelijk hoog te scoren, stelt Jelmer een ander antwoord voor:

“Wij geloven dat iets uitwisselen verbinding creëert. Daarom vervoeren wij goederen voor mensen en organisaties. Afstand en tijd mogen nooit belemmering zijn om uit te wisselen. Nu niet en in de toekomst niet.” Alsjeblieft TNT, een cadeautje. Doe je voordeel ermee, zou ik zeggen. Uit de zaal kwam nog een hele mooie suggestie. Berna Hoornhout vatte het samen tot: “We deliver dreams.” Mooie kern, direct te gebruiken als pay off.

Apple en Ikea

Andere voorbeelden die werden genoemd van merken met een sterke Why en van branding van binnenuit zijn Ikea en Apple. Deze laatste heeft als why ‘power to the people through technology’ en maakt dat op de dag van vandaag waar. Hoewel je je kunt afvragen welke people, want hun prijspositionering maakt dit niet waar voor iedereen. Je zou een andere prijs verwachten. De nadruk is steeds meer op innovatie komen te liggen. Ikea maakt betaalbaar wonen voor iedereen beschikbaar. Een duidelijke waarom. En het merk maakt het waar. Niet meer en niet minder. Succesvol dus.

O’Neill

Wat ik zelf een prachtig voorbeeld vind, is O’Neill. Jelmer van der Meulen, haalde dit voorbeeld tijdens ons gesprek tijdens de borrel aan. Dit merk is ontwikkeld door een surfer. Hij wilde langer kunnen surfen en zocht naar een oplossing tegen de kou. In het begin lachte iedereen hem uit, want zijn oplossingen waren toen nog verre van elegant. Hij bekleedde zichzelf met rubber Maar hij zette door. En toen hij de juiste oplossing had gevonden, het wetsuit was geboren, ging hij meer spullen bedenken en ging hij zich meer te bekommeren om het uiterlijk. Dat uiterlijk pastte bij de scene waar hij in zat. Een scene die toevallig sprak tot de verbeelding van velen. En zo werd O’Neill een groot succes.

Hoe nu verder?

Vraag is nu hoe gaat het verder met deze merken? Want een sterke why is mooi, maar de sprekers op het Spiegelseminar gaven aan dat succesvolle merken van de toekomst ook een sterke samenlevingswaarde hebben. Ikea is daarin een eind op weg. Maar bij  Apple ligt de lat wat lager. Natuurlijk Apple werkt verbindend in het Westerse deel van onze wereld en wellicht langzamerhand ook in andere delen van de wereld en heeft prachtige schoolprojecten, maar laat in het productieproces nog wel een steekje vallen. Dicht bij huis een sterke samenlevingswaarde, maar verder weg toch echt wat minder. Hoe lang gaan ze daar nog mee weg komen? Hoe lang accepteren we nog bloed aan onze telefoon (geldt niet alleen voor Apple) of Ipad? Ik ben benieuwd waar voor de Apple fans de grens ligt.

Mocht overigens de druk op Apple vanuit de fans toenemen om meer verantwoord te ondernemen, dan is er sprake van een mooie paradox. Want daarmee neemt de authenticiteit van het merk af. Ze handelen dan immers vanuit collectieve druk in plaats van intrinsieke motivatie. Met de huidige sociale media zou het dus wel eens zo kunnen zijn dat merken weer minder authentiek worden. Maar daar worden ze dan dus niet per definitie slechter van. Maar goed, uiteindelijk is het gedrag belangrijker dan het etiket. In mijn ogen.

Deze week kwam ik overigens nog een aantal interessante blogs tegen over dit onderwerp:

http://mashable.com/2011/05/13/likeonomics-rohit-bhargava/

http://www.frankwatching.com/archive/2011/05/20/de-online-kansen-van-shared-value/

Voor een beter gesprek

U wilt interactie aangaan. U wilt tot beter onderling begrip komen. U wilt weten wat uw doelgroep beweegt. U wilt bruggen slaan. U wilt een duurzamere verbinding met uw omgeving. U wilt het gesprek aangaan of op gang brengen. U hebt behoefte aan een beter gesprek en u hebt daar een gespreksleider bij nodig. Kortom, u wilt sAAmen Deelen.

U kunt bij sAAmen Deelen terecht voor verschillende . Van levendige interactieve forumdiscussies en focusgroepen tot dialoogtafels en World cafés. Maar ook samen sparren behoort tot de mogelijkheid. Als gesprekleidster, werk ik, Anne-Kee Deelen, met meer gevoel voor de onderstroom. Ik stel waar nodig uitdagende vragen en ga meer op zoek naar de overbrugging dan de tegenstelling. Ik maak ruimte voor vele bijdrages en weet kundig om te gaan met deelnemers die te veel aandacht vragen. Als persoon ben ik onbelangrijk. Soms leid ik met bijna onzichtbare hand het proces.

… en een goed verhaal

“All of life comes to us in narrative form; it’s a story we tell.”
Uit: The art of possibility, Zander & Stone-Zander

U weet een goed verhaal is belangrijk. Zonder verhalen heeft het leven geen inhoud. Zonder verhaal geen verbinding. Maar wanneer is een verhaal goed? Dat wilt u wel eens weten. Iedereen heeft het over storytelling, maar hoe doe je dat? Een goed verhaal op de juiste plaats gaat over hetgeen je samen deelt.

Waarom verhalen?

Onderstaande quotes leren ons veel over verhalen. Overtuig uzelf van de kracht van verhalen.

• Humans are nog ideally set up to understand logic; they are ideally set up to understand stories.
Roger C. Schrank, cognitive scientist
(uit. A whole new brain, Daniel H. Pink)
• Our tendency to see and explain the world in common narratives is so deeply ingrained that we often don’t notice is. Even when we’ve written the words ourselves. In the conceptual age, however, we must awake to the power of narrative.
Daniel H. Pink
• Verhalen verbinden ons met de verborgen lagen van de werkelijkheid, zowel die in ons aanwezig zijn (onze dromen en innerlijke beelden) als in de wereld buiten ons.
Uit Verhalen Verbinden, Van der Harst e.a.
• An archetypal product identity speaks directly to the deep psychic imprint within the consumer, sparking a sense of recognition and of meaning. Archetypal images signal the fulfilment of basic human desires and motivations and release deep emotions and yearnings.
Margaret Mark & Carol S. Pearson in The hero and the outlaw
• Altijd als mensen hun verhalen delen, ontstaat er meer dan alleen maar een bundeling van individuele verhalen.
Uit Verhalen Verbinden, Van der Harst e.a.
• Nieuwe betekenissen worden snel weer ouderwets. Bij het presenteren van een organisatiestrategie kun je het niet meer maken de metafoor van het besturen van een schip te gebruiken. Dit verhaal is al te vaak verteld en heeft daardoor zijn kracht verloren. Alleen oerverhalen of archetypische verhalen verliezen hun kracht niet. Zij verbeelden fundamentele thema’s die in ieder mensenleven spelen.
Harry Starren in Vertellen werkt (Bijl, Baars en Van der Schueren)
• Wie zijn medewerkers mee wil krijgen in de doelstelling van een verandering of leertraject kan verhalen bewust van het gewenste frame voorzien. Maar als het frame onvoldoende wordt herkend, vergroot dat de weerstand alleen maar. Samen een verhaal vormen en een frame kiezen op basis van authentieke organisatieverhalen is een effectievere aanpak.
Tesselaar en Scheringa, in Storytelling handboek
• There’s still another way to think about stories. Stories are evocative systems of patterns. They provide a map charting the way to the future. They include travel hints in the form of viewpoints and links to archetypal story structures and themes that inspire and motivate people. As pattern systems, stories reveal patterns and bring to the surface valuable information that might otherwise go unnoticed, unharvested.

Hilary McLellan, http://tech-head.com/cstory1.htm

sAAmen Deelen met een knipoog

Als dagvoorzitter ben je soms ook een beetje entertainer. Zo werd ik onlangs gevraagd door ROC Aventus om een afscheid van een van de collega’s aan elkaar te praten. Een vrolijke noot is op zo’n middag wel op zijn plaats. In dit geval stond de middag in het teken van zeilen, omdat de vertrekkende collega een lange zeilreis zou gaan maken. De ruimte was ernaar ingericht en ja, dan mag je als dagvoorzitter natuurlijk ook wel met een kwinkslag komen. Meer lezen

De kunst van storytelling

Onlangs bezocht ik een bijeenkomst van  Social Tuesday die in het teken stond van Storytelling.  Het was voor mij een hele leerzame avond. Niet omdat ik veel leerde over storytelling, maar omdat ik in de gaten kreeg dat storytelling toch echt een kunst is en dat niet iedereen weet wat een verhaal tot een verhaal maakt. Van de vijf presentaties, ging er een over storytelling en werd er iets gebracht dat bijna op een verhaal leek. De rest waren presentaties over marketing, of een wervingsverhaal. Gemiste kans die avond, vond ik.  Meer lezen

Zoveel woorden…

Begin dit jaar stond ik met een regisseur te praten. En ik vertelde hem dat ik als tiener ook altijd regisseur wilde worden en ooit een filmscript had geschreven om lid te worden van de jongerenomroep van de AVRO. Terwijl ik heb vertelde over dat script, dat ik ooit schreef in drie dagen tijd, voelde ik mezelf helemaal gaan stralen. Ik zag weer voor me hoe ik de hele dag op school en thuis doorschreef en hoe trots ik was dat het gelukt was en aangenomen voor de kweekvijver van de AVRO.

En of het nou kwam door mijn enthousiasme weet ik niet, maar de regisseur wilde het script graag lezen. Ik beloofde te kijken. Dus toog ik onlangs naar de kelder en haalde het script eruit. Ik ben nog steeds moed aan het verzamelen om ernaar te kijken. Op de een of andere manier, deins ik terug om mijn gevoelens van toen terug te zien uit het script. Wel heb ik de achterkant gelezen. En die bracht een redelijke interne schok teweeg.

“Woorden” las ik, “altijd maar woorden, ik word er zo moe van. Je moet altijd alles uitleggen. Wat voel je, wat denk je? Altijd moet je het weer verwoorden. In de wereld wordt teveel gepraat, alles moet uitgelegd. Mensen voelen elkaar niet meer aan. Mensen begrijpen elkaar niet.”

De hoofdpersoon sprak deze woorden tegen iemand met wie ze het beste woordeloos kon communiceren. De connectie ging van hart tot hart. Of misschien zelf wel van ziel tot ziel. Met gesloten ogen zag hij haar nog en wist wie ze was. In de kern. En daar ging het haar om. In de wereld van woorden werkte de relatie overigens niet. En dat deed pijn.

Natuurlijk verwoordt de tekst voor een deel de frustratie van een tiener. De frustratie van het niet begrepen voelen. Maar ook van de grote nadruk op de ratio en het verloren gaan van het fijnstoffelijke. In de woorden lees ik nu mijn kern terug. Ja, ik ben inmiddels van woorden gaan houden. En ik heb geleerd als geen ander mijn gevoelens onder woorden te brengen en zaken terug te brengen tot hun essentie en dat te benoemen. En ja, voor iedereen geldt dat het grootste deel van communicatie uit non-verbale signalen bestaat.

Maar toch, door deze tekst terug te lezen, vond ik mijn eigen essentie terug. Mijn kracht ligt voorbij de woorden. Achter hen gaat een hele wereld schuil. Ik houd van die wereld. Het is mijn wereld. De wereld van inleving, verbeelding, bezieling en beweging. De wereld van het innerlijk weten. Graag neem ik mensen mee in die wereld. Tegenwoordig vormen woorden de deur tot die wereld. Woorden die tot verbeelding leiden.

Over hoge latten

Veel mensen willen als ze iets doen, het goed doen. Zeker als datgene op een podium wordt uitgevoerd. En dan is goed niet goed genoeg, nee het moet perfect zijn. Gevolg zenuwen gieren door de keel en dat komt de uitvoering niet ten goede. Ik weet er zelf helaas alles van. Onlangs hield ik een voordracht die niet helemaal naar mijn zin ging. De omstandigheden waaronder ik moest starten waren verre van perfect en ik liet me van de wijs brengen. Maar ik herstelde. En goed ook. Ik finishte sterk en dat was wat mensen zouden onthouden. Zolang ik vervolgens mijn mond hield. Meer lezen

Met veel plezier samen verhalen maken

Steeds als ik een verhalenworkshop geef, vertellen mensen na afloop hoeveel plezier ze hebben gehad. Met elkaar je fantasie op de vrije loop laten, is heel erg leuk. Onderweg lachen we veel. En het resultaat is meestal verrassend, maar niet waar het uiteindelijk om draait. Het plezier en de onderlinge verbinding staat voorop.

Samen verhalen maken is een vorm van improvisatie. Je moet reageren op het moment. Het dwingt je tot luisteren en spontaan reageren. Je kunt niet vooruit denken, want je weet niet waar een ander mee komt. Dat maakt dat de ideeën spontaan gaan komen. Zelf vind ik het ook geweldig om te improviseren, omdat je jezelf ermee kunt verrassen. Ik heb ervaring met verschillende improvisatie vormen, schrijven, spel en zang. En als er dan een momentje is, dat je denk: Wow, wat doe, zeg, schrijf of zing ik nou? Dan is dat een leermomentje. Een kennismaking met een onbekend element van jezelf. En dat is leuk, vind ik.

Samen verhalen is ook samenwerken. Goed luisteren, aansluiten op het voorgaande, verhaallijn blijven volgen. En je openstellen voor het verhaal. Want het verhaal is er eigenlijk al. Je moet er alleen nog maar op aansluiten en de juiste woorden voor vinden. Dat betekent dat je je op elkaar moet afstemmen. En dat geeft verbinding. Je moet jezelf even overstijgen. En dat voelt voor de meeste mensen uiteindelijk heel prettig.

Wilt u ook een verhalenworkshop meemaken? Neem dan contact met me op. Ik geef in company workshops of bij voldoende belangstelling organiseer ik workshop voor particulieren.