Onlangs had ik weer eens een afspraak met Lidion. Lidion vertelde me over haar laatste trip naar Bosnië en voordat ik het wist flapte ik eruit dat ik wel een keer mee zou willen. En Lidion riep meteen spontaan: “ja, dat kan! We gaan begin juni weer. Alleen nog wel even kijken of er een goede match is met de rest van de groep.”

Gisteren bleek die match er te zijn en ik mag nu mee als clown naar Bosnië. En ik ben daar super blij mee! We hebben gisteren getraind en ik word er heel erg gelukkig van om te clownen. En nog meer van het idee dat ik dat met Bosnische kinderen mag doen en ook nog met bejaarden. Wat een uitdaging! Maar nu de crux. Die reis moet natuurlijk wel gesponsord. Dus mijn vraag aan jou is, wil je ons sponsoren? Vanaf een tientje zijn alle bedragen welkom. Iedereen een tientje vind ik een heel leuk idee, maar de tijd is kort, dus meer mag ook .

Giften kun je over maken naar 1626.99.220  t.a.v. Lidion Zierikzee en en t.n.v. Clowns on tour – Bosnie Of kijk hier wat je nog meer kunt doen voor het project.

Alvast heel veel dank voor je bijdrage!

Totdat ik dit stukje las in het boek van  John Welwood Perfect Love, imperfect relationships: “Self-love involves a yes to myself in whatever I am going through, instead of holding on to some concept of what or how I should be. Any Idea I have about who I am or who I should be is never accurate, for it always falls short of the living presence that I am, as this unfolds freshly in each new moment. Who I am is not a fixed entity but a dynamic stream of experiencing that is alive in every moment – when I let myself happen.”

Dus laat ik mijzelf gebeuren. Best spannend hoor. Want ja, dan heb ik geen doel, geen verhaal, geen missie, geen betekenis, niets. En tegelijkertijd alles. Maar ik was toch storyteller? Of ben ik toch meer een story-ont-teller? Eigenlijk ben ik de afgelopen jaren voornamelijk bezig geweest met het afpellen van verhalen. Tot de kern komen. De afgelopen maanden heb ik dit proces geïntensiveerd en veel trainingen gedaan. Mezelf ontdaan van vele laagjes. Zo ben ik onder andere op zoek gegaan naar mijn innerlijke (vrouwelijke) wijsheid in een 48dagen durende meditatie-e-course. En er borrelden allerlei verhalen op, wijsheden wellicht, inzichten, kennis etc. Ik heb een notitieboek volgeschreven, maar uiteindelijk kwamen er twee woorden als belangrijkste bovendrijven: Be Present!

Ofwel laat jezelf gebeuren. Het stuk van John Welmood en mijn eigen wijsheid lijken dus redelijk overeen te komen. Zijn in jouw tijd en op jouw plek. Hoe kom je daar? Met aandacht en focus. Hoe kom je daar? Met liefde voor jezelf. De verbinding van het mannelijke en vrouwelijke. Voor mij is het leven met aandacht, het belichamen van je leven. Spelen met zon en schaduw. Ervaren. Voelen. Liefde, stilte en expressie verweven tot de dans van het leven. Ja, ik weet het nu. Ik snap het nu. De volledige belichaming is in wording.

Gedurende het hele proces heb ik me dus ont-wikkelt tot story-ont-teller, verhalenontteller of verhalenafpeller, hoe je het noemen wilt… Er is me gedurende mijn persoonlijke reis naar binnen veel duidelijk geworden over symboliek en metaforen uit onze verhalen en legendes. Ik zie hoe veel symbolen hun relatie met hun oorspronkelijke archetype zijn kwijtgeraakt en het is mijn missie die relatie terug te brengen. Als je goed kijkt zie je dat veel van onze grote verhalen en legendes gaan over de scheiding gaat van de mannelijke en vrouwelijke energie in ons en de scheiding van het hogere en lagere. Onze verhalen hebben ons gevierendeeld. Zou het toeval zijn dat mijn naam uit twee delen bestaat met een koppelteken ertussen en dat mijn achternaam Deelen is? Ik denk het niet….

Wil je ook je verhalen onttellen of afpellen? Of meer inzicht in de symbolen die je op je pad begeleiden? Wil je komen tot meer bewustzijn over je verhalen of die van je team? Neem dan eens contact met me op. Overigens over teams gesproken, ik heb onlangs de training Applied consciousness team presence facilitator gevolgd. En daarmee heb ik naast verhalen nog een middel in handen om teams te laten ervaren wat er zich op de onderstroom afspeelt en meer naar het gezamenlijke punt te komen van waaruit het weer kan gaan stromen.

Ken je die angst, dat als je alles loslaat, dat er dan niets meer is? En dat je dan dus niet meer bestaat? Een irrationele angst, weet ik, want ik heb al vaker een moment meegemaakt dat ik alle pantsers even neerlegde en ervoer dat ik er nog steeds was. Maar toch,  blijft die angst hardnekkig de kop opsteken. Het moment dat de stilte nogmaals haar zetel vond in mijn lichaam, was voor mij dan ook het hoogtepunt van dit jaar. Om vanuit verbinding expressie te kunnen geven aan de essentie die ik op dat moment ervoer, was magisch. Ik hoop dat ik deze magie in 2012 steeds vaker mag ervaren en delen kan.

Zakelijk heb ik dit jaar heel erg mijn grenzen opgerekt, heb ik gestraald, maar ben ik ook lekker op m’n bek gegaan. Het vallen en opstaan heeft me (tot mijn eigen verrassing) veel kracht gegeven en ik heb geleerd hoe de kans op stralen te vergroten. Iets waar ik volgend jaar weer vrolijk mee verder hoop te oefenen. Overigens ben ik heel dankbaar voor de mensen die me gedurende het hele proces in me zijn blijven geloven en dat ook regelmatig hebben uitgesproken. Het waren de uitgestoken handen die het opstaan en het stralen vergemakkelijkte. Het waren de mensen die mijn wereld mooier maakten en groei een positieve wending gaven.

Het maken van de eerste film met Arianne Wienke een van de leukste avonturen geweest vanaf afgelopen jaar. Wat hebben wij een pret gehad samen, liggend op onze buiken in het zand spelend met onze playmobiel poppetjes en andere props. Het was het begin van een groeizame samenwerking. Onze gezamenlijke workshops waren voor mij ook pareltjes. Ook op het werken voor een keten kringloopwinkels kijk ik met plezier terug. Wat ik daarbij helemaal super vond, was hoe ik daarbij gebruik heb kunnen maken van de kennis en skills van mijn netwerk. Als ZZP-er sta je dan niet alleen en dat vond ik echt geweldig om te ervaren. Lekker sparren en zo het beste voor je klant kunnen leveren.

Wat betreft het komende jaar; het is mijn idee dat om het leven, zoals het bedoeld is, te leven, je niets meer hoeft te doen dan het zich te laten ontvouwen en te ontvangen. De te zetten stappen volgen uit die ontvouwing en niet andersom. De afgelopen jaren heb ik een reis afgelegd waarin ik het plannen en het stellen van doelen heb afgeleerd. Het waren mijn vier jaar door de woestijn op weg naar het beloofde land.  Daar waar het leven stroomt vanuit het centrum. Het nieuwe jaar ligt nu als een onbeschreven blad voor me.  Het zal zich, geloof ik, invullen zoals ik mijn verhalen schrijf.  Met kennis van archetypische structuren in mijn hoofd en mijn genen, gevoed door inspiratie, me overgeven aan verbeelding en de wijsheid die zetelt in mijn hart. Mijn handen typen vervolgens de tekst, om ze ook met de wereld te kunnen delen. Thema’s die ik verwacht tegen te komen, zijn storytelling, persoonlijk leiderschap in verbondenheid, society 3.0, samenwerking en de kracht van vrouwelijke energie.

Ik wens jullie een magisch 2012!

De mooiste reis die we kunnen maken is de reis naar onszelf, begrijp ik uit de woorden. Ik vond zelf vreemd genoeg pas de moed voor deze reis nadat mijn paspoort was gestolen, zo’n twaalf jaar later (nu twaalf jaar geleden). Het voelde toen letterlijk alsof ik mijn identiteit kwijt was. Voor mij houdt de reis naar binnen een graaftocht in door vele lagen valse identiteiten (veelal onjuiste verhalen die je bent gaan geloven over je eigen leven). Sommigen vergelijken het wel eens met het afpellen van een ui. Maar dat vond ik altijd een vreemde vergelijking, want een ui heeft geen hart. Uiteindelijk houd je niets over. Nu vind ik de vergelijking niet zo raar meer. Want het was uiteindelijk de stilte waarin ik mezelf terug vond. Ons Zijn is onbegrensd.

Maar dan, hoe werkt dat dan? Van de week had ik een mooi twittergesprekje met iemand over de ruimte voor verwondering en onze angst voor die ruimte. Ik denk dat wat zij ruimte noemt, ook gedefinieerd kan worden als de stilte. Waarom we er toch steeds uitvliegen, was de vraag. Tja, we zijn als mens nou eenmaal niet onbegrensd. Wie onbegrensd wil zijn, eindigt meestal met het bouwen van muren, is mijn ervaring. In het gesprek kwam ik erop dat ons zijn als mens misschien wel te vergelijken is met ademhalen. In en uit. Stilte in, begrenzing uit. Inspiratie in, expressie uit. Verbondenheid in, afgescheidenheid uit. Als je dat in ritme laat zijn, ontstaat er misschien wel iets dat je een Goddelijke expressie zou kunnen noemen. Het is maar een gedachte. Maar eentje die mij rust gaf. En in ons twitttergesprekje werden we het erover eens dat grenzen onderdeel van het leven zijn, maar muren het leven stagneren.

Maar wat is dan een grens? Goeie vraag. Ik heb er nog geen pasklaar antwoord op. Als de verhalen over jezelf valse identiteiten zijn, hoe bepaald je dan een grens? Of klopt die eerste aanname al niet? Je grens is denk ik je persoonlijkheid, terwijl je ego gemaakt wordt door muren. Maar wat bepaald dan je persoonlijkheid? Ik denk dat die bepaald wordt door de plaats die jij hebt als deel van het geheel. Wanneer je die ten volste inneemt en vandaar uit de relatie aangaat met anderen ervaar je in het spel met elkaar wat de grenzen zijn. Ik denk dat het draait om aanwezigheid en bewustzijn (presence and awareness), maar ik ben nog niet heel erg ervaringsdeskundig op dat gebied. Dus wie het weet, mag het zeggen .

Tijdens de live stream van de preview van TEDxAmsterdam kwam vorige week een mooie TED Talk langs over het onderwerp Self. Ik vond ‘m erg inspirerend en gaf me een omkering in het denken over mezelf.

Ik ben heel benieuwd hoe jij over Zijn en grenzen denkt en zou het leuk vinden je reactie te lezen.

We maken onze eigen reis van de held door. En onderweg komen we steeds andere helden tegen, die we ook episodes aan ons verhaal laten toevoegen. Zo groeit onze briljant steeds verder. Hoewel het dan nog de vraag is of het nog wel onze briljant is. Maar dat maakt niet uit. Wij hebben een rode draad neergelegd die zich langzaamaan steeds verder uitrolt en soms kanten opgaat die we niet hadden voorzien. Wij genieten van onze reis en vinden het leuk om erover te verhalen. Dat doen we tijdens onze workshops. Daarnaast geven we ins en outs mee over wat een verhaal en een verfilmd verhaal tot een goed verhaal maakt.

Ons thema is Society 3.0. We proberen met elkaar en met de mensen die meegaan in het Society 3.0 experiment te ontdekken hoe deze nieuwe wereld eruit ziet. We maken samen het verhaal. We geloven namelijk dat dat een van de communicatiemiddelen van de toekomst is. Een vertelling met een sterke verbeelding als stevige basis. Zodat iedereen voelt waar het over gaat. Met als aanvulling persoonlijke verhalen en kennis, gebundeld in een flexibel geheel. Zo worden kennis en gevoel verbonden en trek je precies de mensen aan met wie je je wilt verbinden en die ambassadeurs en/of co-creatoren zullen worden van je verhaal. Wil je ook je verhaal vertellen, of samen maken, of vinden? Wij helpen je deze te faciliteren. We doen dat met speelse en eenvoudige middelen, zodat het allemaal snel kan en de kosten binnen de perken blijven.

Onze eerste film is gebaseerd op het Sprookje Society 3.0, onze eigen ervaring met samenwerking en verhalen van anderen over samenwerking. De film presenteer ik in een volgend blog. De interviews over het waardenetwerk S2M vind je hier en hier.

Pay it forward

In feite introduceerde mijn buurjongen het Pay-it-forward-principe. Er wordt momenteel veel gesproken en geschreven over reciprociteitprincipes. He asynchrone reciprociteitprincipe bijvoorbeeld en over de pay-it-forward-principe stond onlangs een uitgebreid blog op de Huffington Post. Het zijn prachtige principes en ik ben er helemaal voor. Ik pas ze ook regelmatig toe omdat ik erin geloof. Zeker bij mensen die zeggen er ook in te geloven en er naar te handelen.

Maar toch gaat het ook wel eens mis. Vanmorgen had ik er een gesprek met iemand over en dat gaf me een aantal inzichten die ik graag wil delen. Ik vertelde dat ik een keer in de situatie was waarin ik samen met iemand een klus kon doen, maar dat hij op dat moment zo in financiële nood zat, dat ik hem de hele klus gunde. Hij kwam er met dank aan deze klus financieel weer helemaal bovenop. Toen ik het financieel moeilijk had en een weer binnen wilde komen bij de klant die ik geworven had, bleven de deuren dicht. Het reciprociteitsprincipe werd niet gehandhaafd en ik kreeg ook niet de indruk dat er asynchrone reciprociteit werd toegepast, nog pay it forward. Sterker nog, toen ik de persoon erop aansprak, kreeg ik bij wijze van spreke nog “klappen” toe ook…

Systemisch principe

Toen realiseerde ik me ineens dat reciprociteit een systemisch principe is. Tijdens een opstellingendag was er ooit een situatie waarin de ene partner wegliep bij de andere omdat de ander teveel gegeven had. Niet de gever liep weg, maar de ontvanger. Waarom? Omdat we niet met schuld om kunnen gaan. Geven voelt goed, maar krijgen en zeker teveel krijgen, is moeilijk. Als iemand een ander teveel verschuldigd is, ontstaat daar nog wel eens agressie. Als de gevende partij slecht kan ontvangen, ontstaat er bijna altijd een breuk. Overigens denk ik dat het daarbij niet alleen om schuld gaat, maar ook om afwijzing. Want als je continu niet aanneemt, zeg je eigenlijk dat wat een ander jou te bieden heeft niet goed genoeg is. Wat de ander vaak vertaalt, naar “Ik ben niet goed genoeg” en dus als afwijzing ziet wat vaak weer lijdt tot een een afwijzing van de gever, die zich dan dubbel gepakt voelt.

Vertrouwen

Reciprociteit draait volgens mij dus om balans. Om principes als asynchronische reciprociteit en pay it forward te laten werken, moet je die balans dus op een grotere schaal zien en niet te veel nadenken over schuld of tekort of deze zien als tijdelijk en niet per direct bij dezelfde persoon in te lossen. Dat vraag om vertrouwen en vaak dus om geduld. Zoals in het blog van de Huffington Post al werd aangehaald, dat zijn zaken die er met de komst van geld een beetje zijn uitgeramd. Ik zie om me heen veel mensen worstelen met theorie (ideologie) en praktijk. Zelf worstel ik er dus ook mee. Vooral de momenten waarop je zelf het gevoel hebt dat je veel meer gegeven hebt dan ontvangen en dat mensen onzorgvuldig met je om zijn gesprongen, zijn soms zwaar. Enerzijds is dat een les om beter voor jezelf te zorgen. Maar anderzijds ook een uitnodiging voor een langere adem en er op te vertrouwen dat de balans altijd hersteld zal worden, als je het systeem de kans geeft zijn werk te doen.

Wanneer ik kijk naar bovengenoemd voorbeeld, dan heeft het systeem voor mij uiteindelijk gewerkt. Want op het moment dat de bodem van mijn schatkist zichtbaar was, kreeg ik via via een grote klus. Het geeft mij veel vertrouwen en daarmee kan ik gelukkig vrijgevig in de wereld blijven staan. En bij die vrijgevigheid hoort dus ook de kunst van het ontvangen.

Hoe ga jij om met reciprociteit? Geloof je in wij-principes, of blijft het altijd ik-jij?

“Tja”, zei ik toen, “dat vind ik dan wel weer lastig”. Want ik heb een NLP-opleiding. Binnen een all-in-one, met elementen van systemisch werk, enneagram, the Work, helende reis en 7 meesterstappen. Toch benoem ik dat zelden als mijn gereedschapskist. Omdat ik van al die methodes (slechts) delen heb overgenomen, ze gecombineerd en geïntegreerd tot de methode… tja, hoe zal ik het noemen… Anne-Kee. En de methode Anne-Kee is pragmatisch, doorleefd, met de voeten op de vloer en out-of-the-box. En voor deze methode bestaat geen papiertje. Dus niet voor zekerheidzoekers. Maar wel voor avonturiers. En dat vind ik eigenlijk wel zo prettig. Want dat past bij mij.

Dus voor mensen die naar de kern willen en niet bang zijn om buiten de lijntjes te gaan. Die zien dat het oude niet meer werkt, maar niet goed weten wat het nieuwe is. Mensen die ook op zoek zijn naar de stroom. Maar deze ook graag zelf willen vinden in verbinding met anderen. En zich daarbij graag laten inspireren, raken of spiegelen. Door een beter gesprek of een goed verhaal, bijvoorbeeld.

Overigens is de methode Anne-Kee niet alleen gebaseerd op bovenstaande technieken. Er zijn nog meer papiertjes die ik in de hoge hoed heb gegooid, samen met een aantal niet gecertificeerde talenten en vaardigheden. Communicatiekunde en schrijfvaardigheid bijvoorbeeld, samen met voorstellingsvermogen, inlevingsvermogen en creativiteit. Maar ook storytelling en (event)organizing. En marketing en improvisatietechnieken. En (internet)projectmanagement en creatief schrijven. En dan schijn ik ook nog aardig te zingen, maar dat laat ik, wegens verlegenheid, meestal buiten beschouwing. Hoewel het wel geleid heeft tot beter horen met de oren van mijn hart en ziel en me helpt bij het tot de kern komen. En dat staat niet op een papiertje met een handtekening erop. Ik geef toe een papiertje is goed voor de duidelijkheid, vertrouwen en houvast, maar uiteindelijk zijn we vaak het beste in hetgeen we van nature al goed deden en onze certificeringscultuur doet daaraan af en is ook ten nadele van autodidacten.

Met de ontwikkeling van de methode Anne-Kee leer ik (weer) steeds beter de taal van het hart te onderscheiden van de taal van het hoofd. En die taal is verbindend, bevordert samenwerking en is bevrijdend. Wil je dat deze taal ook in jouw organisatie, community of event (meer) gesproken wordt? Dan ben ik graag je vertaler of gids.